نور رمضان
رابطه با خدا را همه بايد داشته باشند؛ اما شما كه مسؤول هستيد و يكى از مديريّتهاى بالا در دست شماست - شما كه مىگويم، يعنى ما مسؤولان، كه من خودم از شما به اين كار اولى هستم - جزو شايستهترين افرادى هستيد كه بايد اين رابطهى ويژه را با خدا داشته باشيد. نمازِ با توجّه و با حضور بخوانيد؛ به نوافل اهميت دهيد و سعى كنيد كه در روز مقدارى قرآن تلاوت كنيد. هيچ روزى بر شما نگذرد كه مقدارى قرآن - ولو ده آيه، پنج آيه - با تدبّر تلاوت نكنيد. اين، به شما نورانيّت مىبخشد. انتظار اين را نداشته باشيم كه اگر امشب نافله خوانديم، فردا مثلاً گشايش مهمّى در كارمان بشود و اثرش ظاهر گردد؛ نه. در دعاهاى ما، نفس رابطهى با خدا، جزو بديهيّات و محكمات ادعيّهى ماست و خداى متعال، متضرّعين اليه را مورد توجه و عنايت خاص قرار مىدهد. تضرّع، اين خواص را دارد
http://www.khamenei.parsiblog.com/
+
نوشته شده در یکشنبه
1385/07/16ساعت 5:41 بعد از ظهر توسط سید حسين علوی
|
ما ميگويم زمينههاى اين باور كه ايران مي تواند حداكثر طي 50سال آينده حرف اول علمي جهان را بزند، موجود است.
استعداد ما ايرانيها در زمينههاى علمى، در دنيا اثبات شده است؛ از طرق مختلف، اين معنا تحقيق و بررسى شده است و از نظر ما، قطعى است. در پيشرفتهترين دانشگاههاى دنيا، عنصر ايرانى از متوسط استعدادهايى كه در آن دانشگاه بوده، سطحش بالاتر است؛ يعنى متوسط استعدادِ ايرانى از متوسط استعداد جهانى، سطحش بالاتر است. هم زمينههاى طبيعى كشور، اين را نشان ميدهد. ما در جاى خوبى از دنيا قرار داريم، از جمعيت خوبى برخورداريم، با سطح جغرافيايى خوبى قرار داريم و با اين نسبتى كه ما از لحاظ جمعيت و سطح ارضىِ جغرافيايى نسبت به كل بشريت و كل عالم داريم، امكاناتمان بالاست و كشور فقيرى نيستيم. من يك وقتى آمار اينها را در همين سخنرانيهاى عمومى گفتهام و پخش شده، نميخواهم تكرار كنم. ما تقريباً يك صدمِ جمعيت دنيا را داريم و يك صدمِ وسعت ارضىِ كرهى زمين را هم داريم؛ آن وقت ذخاير ما در زمينههاى مهمترين عناصر تشكيلدهنده و پيشبرندهى تمدن كنونى دنيا - يعنى فولاد، مس و چند عنصر ديگر - بيش از يك درصد است؛ سه درصد، چهار درصد، پنج درصد؛ به نفت يا گاز كه ميرسيم، ناگهان رشد جهشىاى هم مشاهده ميكنيم. استعداد انسانى هست، استعداد طبيعى هست و تجربهى كاركرد هم هست. ما نگاه ميكنيم هر جايى كه تلاش كرديم، زحمت كشيديم و يك توجهى نشان داديم، پيش رفتيم.
ما وقتى ميخواهيم دربارهى نيازهاى كنونى جامعهى دانشگاهى و محيط دانشگاهى و علم حرف بزنيم، از دو ديدگاه، با دو زبان ميتوانيم حرف بزنيم؛ يك زبان، زبان تشويق كننده و به حركت درآورنده، و يك زبان، زبان مأيوس كننده و دلسرد كننده است. من خواهشم اين است كه اساتيد محترم، مسئولان محترم در همه جا - سر كلاس، در مجامع علمى و در بيان گزارشها - آن زبان اول را به كار بگيرند، نه زبان دوم را
+
نوشته شده در یکشنبه
1385/07/16ساعت 5:39 بعد از ظهر توسط سید حسين علوی
|
+
نوشته شده در یکشنبه
1385/07/16ساعت 5:4 بعد از ظهر توسط سید حسين علوی
|
+
نوشته شده در پنجشنبه
1385/07/06ساعت 4:59 بعد از ظهر توسط سید حسين علوی
|
